داشتم به اين موضوع فكر مي كردم كه اگر الان واقعه كربلا اتفاق افتاده بود به دليل مشغله كاري وقت نداشتم زياد بهش فكر كنم و در بهترين حالت با چاپ مقاله در ژورنال خارجي در زمينه نانوذرات، امام حسين رو خوشحال مي كردم و باعث افتخار اسلام مي شدم. هر چي باشه آدم حسابي كه بي هوا نمي رود سراغ جنگ! جنگيدن كار آدم هاي بي منطق و ديوونه است!

اگرم كه خيلي افراطي از كار در مي اومدم و مي رفتم اونجا و باز هم بر حسب خوش شانسي امام حسين واقعي رو توي اون شلوغي تشخيص مي دادم، واسه قرض و قوله ها و نماز قرضي ها برم مي گرداند خونه و خب من به اندازه خودم ثوابم رو برده بودم!

ولي اگه دم دفاع ام بود و تحويل پروژه هاي كاري، اون موقع آف لاين هاي بچه ها رو ذخيره مي كردم تا بعدا سر فرصت زير باد كولر بنشينم و مقالات تحليلي سياسي- اجتماعي رو در زمينه واقعه كربلا بخوونم. هر چي باشه مهم ترين ركن توي دين "آگاهي" است كه من دارم چپ و راست كسب اش مي كنم!

از خدا هم كه پنهون نيست... به اندازه خودم مسلمون خوبي ام! بيشتر از اين ديگه واقعا فرصتشو برای مایه گذاری ندارم...