دل خونه

من نظافت چی محل کارم را دوست دارم.

چون صبح مودبانه جواب سلام ام را می دهد. روزی دو بار میز و کامپیوترم را با وسواس دستمال می کشد. برایم توی فنجان و نعلبکی تمیز چایی پر رنگ می ریزد و به آرامی قاشق چای خوری را کنار فنجان می گذارد. به اینترنت علاقه دارد و از من درباره مدرسه خواهر کوچکترش پرس و جو می کند. میز نهار را به دقت می چیند و کنار بشقاب ها دستمال سه گوش می گذارد. موهایش را مرتب شانه می کند و روپوش اش همیشه برق می زند. عیدها را تبریک می گوید و از جیب اش آب نبات آیدین بیرون می آورد و تعارف می کند.

من نظافت چی محل کارم را دوست دارم.

هر روز زودتر از خودش بهش سلام می کنم و احوالش را می پرسم. کاغذهای چرک نویسم را روی میز رها نمی کنم. در قندان ام همیشه بسته است. یادداشت هایم را با آدامس روی مانیتور یا کیس ام نمی چسبانم. بیسکویت ام را روی کی بورد نصف نمی کنم. وقتی برایم چای می آورد به او خسته نباشید می گویم و تشکر می کنم. موقع نهار هم که می شود از او می خواهم که با بقیه آقایان سر یک میز بنشیند و او با لبخندی سکوت می کند.

من نظافت چی محل کارم را دوست دارم.

چون محترم است و بزرگ.

بزرگ تر از آقایانی که در آن جا هستند...