برای ماه سیما که روزی طعم عشق را دریابد:

دوستت دارم.

نه به خاطر خودت.

به خاطر آگاهی و صبر و آرامشی که به واسطه حضور تو برایم زیادتر از گذشته شد...

تمام وسوسه های دنیا هم دیگر نمی توانند تو را برایم پر رنگ کنند...

باورت نمی شود که برایم مردی؟

تو و دنیای وابسته کننده ات؟

کافی است لحظه ای برایم حرف بزنی یا یادداشتی کوتاه روی آینه میزتوالت بگذاری تا متوجه شوی چطور روی آنها استفراغ می کنم...

به حضور مدام ام در کنارت دل خوش نکن!

من از تو فرسنگ ها دورم.

برای پیدا کردنم زیاد به خودت زحمت نده...